Zilveren Beer voor Małgorzata Szumowska in Berlijn


Dit weekend begint het filmfestival van Berlijn, de Berlinale, met twee Poolse bijdragen. De film 'The Performer' ging eerder deze maand in première op het filmfestival van Rotterdam (lees ons bericht). De tweede film 'Body (Ciało) is in competitie voor de Gouden Beer voor beste film.
De regisseuse van 'Body', Małgorzata Szumowska, heeft meer dan tien films op haar naam staan. In 2013 kreeg ze op Berlinale de 'Teddy', een speciale prijs voor sociaal geëngageerde films, voor ‘In the name of...'. Een film over homoliefde en de katholieke kerk.
Eerder nam ze al aan het festival deel met de film 'Ono' (2004) en 'Sponsoring' (2012). Behalve dat haar film 'Body' te zien is op het festival, is Szumowska ook lid van de European Shooting Stars jury.
De films van Szumowska zijn drama's zonder happy end. De karakters in de films hebben een gecompliceerde geschiedenis, moeilijke jeugd en complexe verhoudingen met hun naasten. Voor haar nieuwste film ‘Body’ maakt Szumowska gebruik van elementen van zwarte komedie. Met de ervaring die ze inmiddels heeft opgedaan heeft ze het zelfvertrouwen om hier en daar ironie in het drama in te passen.
"Janusz is not a man to be easily shocked. As coroner he undertakes precise research, analysing the crime scene in minute detail. Despite the extreme situations he comes up against, he works hard. Perhaps too hard. Yet when faced with his anorexic daughter Olga, still grieving for her dead mother, he feels helpless. Fearing that she might kill herself, he commits her to a clinic where Anna, a psychologist, carries out her duties. Years before, Anna lost her baby to cot-death and now sequesters herself and her big dog in a heavily barricaded flat and conjures up spirits who communicate with the living from beyond the grave ...
Małgorzata Szumowska works with elements of black comedy to tell of the difficulties people encounter when struggling to cope with the loss of loved ones. The film explores the fear of and yet longing for intimacy, self-harm due to mental anguish and escaping into the esoteric. A complex meditation on the loneliness of the heart and the conflict between the rational and belief in a supernatural universe."
De rol van Janusz wordt gespeeld door Janusz Gajos, bij Nederlanders mogelijk bekend van zijn rol in de film 'Blanc'. Blanc was de middelste film van het, ook in Nederland bekende, drieluik Bleu, Blanc en Rouge van de Poolse cineast Krzysztof Kieślowski.
Naast de beide Poolse bijdragen is er ook nog een Russisch-Pools-Oekraïense co-productie te zien. De film 'Under Electric Clouds' van Alexey German.
In Berlijn won de film de Zilveren Beer voor de beste regie.
Bronvermelding: De beschrijving van de film komt van de site Berlinale. De tekst over de regisseuse is een vertaling en bewerking van een artikel op Berlin Global.

The Words (Les Mots) english subtitles from Marcin Dudziak on Vimeo.
The Words (Les Mots)
written, directed, produced by Marcin Dudziak
image: Tomasz Woźniczka
Laurent Grevill / Jaques Brunet / Patricia Kessler
18 min
2010

Dit jaar is in Rotterdam de 44ste editie van het Internationale Filmfestival. Het festival vindt plaats tussen 21 januari en 1 februari 2015.
Op deze editie zijn er twee Poolse films te zien: een animatie van Wojciech Bąkowski en een film van Lukasz Ronduda en Maciej Sobieszczanski die in Rotterdam zijn wereldpremière zal beleven.
De cursieve teksten in dit bericht zijn van de site van IFFR.
De vertoningen zijn ook opgenomen in onze agenda.
Sound of My Soul van Wojciech Bąkowski (As Long As It Takes: Short, 13 minuten) is een poëtische animatie met commentaar van de maker. Er is niets gewoon aan de vormen, opmaak en uitvergroting in deze wonderlijke film.
Bąkowski is geboren in 1979 en getogen in Poznań en houdt zich bezig met verschillende kunstvormen. Hij zingt in alternatieve muziekbands zoals KOT, Czykita of Niwea (zie video ), schrijft muziek, liedteksten en gedichten en maakt animaties, bij voorkeur met blauwe pen op een filmtape.
Bąkowski is gefascineerd door het gewone, het alledaagse en de onderkant van de maatschappij. In 2009 werd zijn werk tentoongesteld in het New Yorkse New Museum naast kuntwerken van 49 jonge artiesten uit 25 landen. In 2010 kreeg hij in Polen de jaarlijkse cultuurprijs van het tijdschrift Polityka toegekend voor zijn multimediale projecten die “op een bijzondere manier het brutale en het lirische vermengen”.
Onderstaande een interview met Bąkowski:
En een impressie van zijn werk:
De film The Performer van Lukasz Ronduda en Maciej Sobieszczanski is een portret van de Poolse kunstenaar/performer/videomaker Oskar Dawicki, met O. Dawicki als Oskar D. in zijn wereldberoemde blauwe colbert. Een verbijsterend brouwsel van feitelijke en fictieve elementen, waarbij de laatste vaak echter lijken dan de eerste. Bekijk de site van de film of de uitgebreide info in de perskit.
Aan zijn glimmende blauwe colbert zult u hem herkennen: Oskar Dawicki, een van de eigenzinnigste figuren in de hedendaagse Poolse kunstwereld. Dit keer speelt hij Oskar, terwijl zijn mentor Zbigniew Warpechowski de rol van Zbigniew Warpechowski vervult. Dit betekent niet dat The Performer een documentaire of zelfs een mockumentary is (Agata Buzek bijvoorbeeld is geen kunsthandelaar), ook al zijn veel dingen die we over Dawicki te weten komen daadwerkelijk gebaseerd op feiten. Het is een spel dat het regisseursduo Sobieszczanski & Ronduda (hoe toepasselijk voor een project met een januskop!) met Dawicki spelen (let op de dubbelzinnigheid).
Misschien kunnen ze alleen dankzij dit trucje min of meer openhartig praten over de manier waarop kunst tegenwoordig wordt gemaakt, verkocht en besproken - we kunnen altijd nog zeggen dat het maar een verhaal is.
Voor indruk van het werk van Dawicki hieronder zijn korte film Budget Story:
Naast deze twee Poolse films kunt u in Rotterdam ook een Pools/Franse coproductie zien: de film Calling van Marcin Dudziak. De film vertelt een verhaal van vader en zoon op een boottocht door het woud. Hun reis door de natuur wordt voor beiden een inwijdingsritueel. Wat onschuldig en veilig lijkt, blijkt gemeen en gevaarlijk. Prachtig gefilmde mijmering over de eerste ontmoetingen met de echte wereld. www.asonimage.com
De korte film Les Mots van Dudziak hebben we boven dit bericht geplaatst. Over Calling
Vader en zoon op een boottocht door het woud. Hun reis door de natuur wordt voor beiden een inwijdingsritueel. Wat onschuldig en veilig lijkt, blijkt gemeen en gevaarlijk. Prachtig gefilmde mijmering over de eerste ontmoetingen met de echte wereld.
Uitgerust met een rubberboot en een tent trekken een vader en zijn zoon de natuur in. Wat op het eerste gezicht een avontuurlijke vakantie lijkt, krijgt meer en meer het karakter van een initiatie. De lens tast het gezicht van de jongen af, terwijl horizonloze opnamen van het bos, de rivier en de oever het gevoel van isolatie versterken. Met een mengeling van omgevingsklanken en sfeergeluiden creëert de geluidsband een onwerkelijke spanning.
Gaandeweg begint de verhouding tussen de twee te veranderen: het eenzame verblijf in de natuur verschaft de jongen een nieuw perspectief op zichzelf en zijn vader. In dit stijlvaste speelfilmdebuut vangt Marcin Dudziak deze wending in kleine gebaren, summiere dialogen en spaarzame gebeurtenissen. Een belangrijke rol is weggelegd voor de natuurlijke omgeving, die in fraaie 16mm-shots in al zijn gedaanten - aanlokkelijk, bedreigend, onverschillig of behulpzaam - wordt belicht.