Tag Archives: Documentaire

Zes weken – Six Weeks

Met deze documentaire van 18 minuten uit 2009 schets Marcin Janos Krawczyk een beeld van de baby's die worden achtergelaten in een Weeshuis omdat hun moeder het kind afstaat. De titel 'Six Weeks' verwijst naar de bedenktijd die moeders hebben. In deze zes weken kunnen ze er alsnog voor kiezen hun kind niet af te staan. De moeder in dit portret is duidelijk: De vader wil het kind niet en haar woning is te klein en te koud. Er is geen warm water en onvoldoende geld.

In de film kiest de filmmaker ook het perspectief van de adoptieouders. De blijdschap die zij voelen als ze een kind krijgen. Ook voor het perspectief van de baby is aandacht in de film. De filmmaker kruipt met close-ups niet alleen heel dicht op de huid van de baby's. Ook monteert hij beelden waarin we de wereld wazig zien vanuit het perspectief van de baby.

Zo schets Marcin Janos Krawczyk de drie perspectieven van een wereld die voor alle deelnemers blijvend veranderd.

De film was in 2009 te zien op IDFA wat nu in Amsterdam gaande is.

Bekroonde Poolse documentaire Call me Marianna op IDFA

Ook dit jaar zijn, net als vorige jaar, Poolse documentaires te zien op het documentaire festival IDFA. Dit jaar zijn het drie Poolse producties en een Zweedse en Nederlandse productie van een, van oorsprong, Poolse regiseur.

Call me Marianna

Een in Polen, maar ook vaak genoeg nog in Nederland, actueel thema over gender. Een onderwerp wat zeker in conservatie (katholieke) kringen in Polen gevoelig ligt. De regisseuse Karolina Bielawska (1978) volgt Marianna in haar ontwikkeling. Van observator wordt ze deelnemer in het proces van acceptatie, liefde en waardigheid. De film werd onder andere onderscheiden op het filmfestival van Kraków en Locarno.

prijzen call me marianna

Prijzen Call me Marianna

Beschrijving van de IDFA-site:

Als veertigjarige vrouw wordt Marianna opnieuw geboren; eerder ging deze Poolse namelijk door het leven als man, zoon, echtgenoot en vader. Om definitief vrouw te mogen worden, moest ze haar ouders, die haar keuze niet accepteerden, voor het gerecht slepen. En ook Marianna’s kinderen bezoeken haar nooit, ondanks herhaaldelijke verzoenpogingen. Op een enkele vriendin en een handvol collega’s na gaat Marianna alleen door het leven, in een maatschappij die verre van openstaat voor transseksuelen. Ondanks alles vecht deze vrouw moedig door naar die laatste geslachtsoperatie, die de deuren naar werkelijk geluk zal openen, zo hoopt ze. Maar dan slaat het noodlot toe. Dit intieme debuut vormt een empathisch, hommage-achtig portret van een protagonist die ondanks alle nare consequenties eindelijk voor zichzelf kiest. Marianna’s bijzondere verhaal wordt uiteengezet middels registraties van dagelijkse grote en kleine gebeurtenissen, spaarzaam gebruik van archiefbeelden en tussensequenties waarin Marianna met twee acteurs het script van haar leven doorneemt. Deze intelligente scènes beantwoorden alle logische, maar ook alle ingewikkelde vragen die de kijker nog heeft. Welke prijs betaalt Marianna om eindelijk zichzelf te kunnen zijn?

De vertoningen.

The Dybbuk: A Tale of Wandering Souls

Een Pools, Oekraïns, Zweedse coporductie van regisseur Krzysztof Kopczynski gedraaid voordat in de Oekraïne de vlam in de pan sloeg over een 'bedevaart' van chassidim, orthodoxe joden naar een Oekraïns plaatsje voor het bezoek aan het graf van een belangrijk geestelijk leider, rebbe Nachman (1772-1810).

De vertoningen.

K2 - Touching the Sky

In deze Poolse, Duits, Engels coproductie is de vraag of haar passie, bergbeklimmen, te verenigen is met haar kinderwens voor regisseuse Eliza Kubarska aanleiding om met kinderen van klimmers die in 1986 op de K2 omkwamen af te reizen naar het plateau aan de voet van deze een na hoogste berg ter wereld.

De trailer:

De vertoningen.

Van Poolse oorsprong

Naast bovenstaande Poolse producties is er nog een Zweeds/Finse productie en een Nederlandse productie waarvan de regisseur oorspronkelijk uit Polen komt.

De anderhalf uur durende 'Don Juan'  is gemaakt door Jerzy Śladkowski (1945). De in Zweden woonachtige regisseur. Kijk hier voor de vertoningen.

In een kwartier laat Marta Jurkiewicz vijf vriendinnen kennismaken met een persoon die voldoet aan hun eigen omschrijving van een tegenpool. Zo ontdekken ze dat iemand die totaal anders is dan jij toch kan leren kennen. Vandaar de titel 'Opposites'.

De van oorsprong Poolse regisseuse Marta Jurkiewicz (1982, Polen) studeerde in 2005 af aan de Gerrit Rietveld Academie. Haar afstudeerfilm Agatha werd bekroond met de René Coelho Prijs. In 2011 studeerde ze af aan Nederlandse Film en Televisie Academie met de film Dochters.

Kijk hier voor de vertoningen.

 

 

89 millimeter verschil: ’89 mm od Europy’

In het kader van het documentaire festival IDFA dat vandaag in Amsterdam begint, een documentaire uit de oude doos. In de documentaire van 12 minuten '89 mm od Europy' uit 1993 zien we hoe de treinen op de grens van Polen en de voormalige Sovjet Unie andere onderstellen krijgen. In Europa rijden de treinen op spoor van 1435 mm breed. In de voormalige Sovjet Unie is het spoor 89 millimeter breder: 1524 mm. De documentaire is gemaakt door Marcel Lozinski. Meer van zijn hand is te zien op zijn Vimeokanaal.

Twee Poolse titels in de ´spotlight´ op IDFA

SOMETHING BETTER TO COME | Trailer from Hanna Polak on Vimeo.

SOMETHING BETTER TO COME is a film about human dignity and resilience. It is a vibrant story, which instills a unique perspective in the viewer—illustrated by a quote from Maxim Gorky’s play The Lower Depths: “Everyone, my friend, lives for something better to come.”
It is an extraordinary, fourteen-year personal journey about one of the bleakest urban places in the world: a large “svalka” outside of Moscow. The largest garbage dump in Europe is where our story takes place. It is a fenced-in area where no one is allowed entry—except the garbage trucks that come and go with a chillingly robotic regularity. And yet—people manage to live here, including eleven-year-old Yula, our protagonist. Yula grows up in this forbidden land, and yet she laughs, falls in love, and puts on makeup to be alluring. She dares to dream of getting out one day...
The svalka is vast and immense. Its newcomers look here for normalcy—for food, for shelter, for survival—unaware of the dark side of the place. Yet when one enters its territory, one is sucked in by its quicksand, becoming a slave employed by a local mafia that runs the dump’s illegal recycling centers: the only game in town.
The svalka is Yula’s country, where she lives behind its fences and concrete. In this strange country a bottle of vodka is currency and corrupt police keep unwanted people—such as journalists—out, in order that the dump’s criminal activities may continue unchecked.
The Russian dump feels strange and foreign—almost another planet. Life here is grim and depraved, but it also brings out the best in people as they share their last nub of bread and open the doors of the small huts they call home, even—or especially—during the cold Russian winter nights. It’s a place where Yula and her friends share the same fate—a primeval struggle for survival—and where the only thing left is the enduring human bond. The beautiful and gleaming city of Moscow beckons from afar, its lights and splendor on the other side of the fence winking cheeky opulence to the depraved denizens of the svalka. This is a world Yula can only dream of and glance at from far away, from the immense city of garbage that is her home. Through people waxing philosophical over tea—and/or vodka—in their flimsy cardboard huts set between mountains of trash, through moments of heightened emotion, including love—which we witness over a period of years—we get very close to Yula and Yula’s friends: amazing, warm, funny characters. Through Yula’s fourteen-year journey, we are witness to her struggle to fulfill her dream of having a life outside the svalka’s walls. Does Yula have what it takes to survive the svalka? And does she have what it takes to get out?
In 2004, Hanna Polak received an Academy Award nomination and numerous other awards for her documentary film The Children of Leningradsky, a stark 35-minute observation of destitute Russian children surviving on the streets of Moscow.
Polak's latest documentary SOMETHING BETTER TO COME, currently in production, follows 14 years in the life of Yula who grew up with other mostly young people at a landfill near Moscow.
The project received the 2012 East Doc Platform Award given to best presentation at the East European Forum 2012.Learn more about Hanna Polak's projects on her website.
hannapolak.com/

Morgen - 30 november - is de laatste dag van International Documentary Film Festival Amsterdam (IDFA). Van de Poolse inzendingen staan er twee nadrukkelijk in het zonnetje. Eén documentaire sleept een prijs in de wacht, de andere scoort hoog bij het publiek.

Special Jury Award: Something Better to Come

Something Better to Come (Denemarken / Polen) van Hanna Polak, kreeg de Special Jury Award. Hanna Polak volgde veertien jaar lang het tienermeisje Yula en haar lotgenoten die leven op de grootste vuilstortplaats van Europa vlak buiten Moskou. Bij dit bericht treft u een trailer aan van de documentaire die oorspronkelijk alleen zou gaan over de jonge Yula maar gaandeweg uitgroeide tot dit langdurige project. Daarin zien de de ontwikkeling van meisje tot jonge vrouw.

Publieksfavorieten: The Queen of Silence

Na afloop van iedere vertoning mag het publiek de documentaires beoordelen. Van deze publieksfavorieten is voor de slotdag een speciaal programma samengesteld van vijf films. De openingsfilm van dit programma is de Poolse documentaire Queen of Silence. Het totale programma kan je hier zien.