Karol Nawrocki, 42 jaar, is beëdigd als de nieuwe president van Polen na een nipte verkiezingsoverwinning eerder dit jaar op de liberale, EU-gezinde tegenkandidaat Rafal Trzaskowski. Nawrocki wordt gesteund door de conservatief-nationalistische partij PiS (Recht en Rechtvaardigheid) en staat bekend om zijn uitgesproken christelijke, conservatieve en nationalistische standpunten. Hij is tegen abortus, het homohuwelijk, en de rechten van de LGBTI+-gemeenschap, en pleit voor traditionele gezinswaarden en nationale soevereiniteit.
Nawrocki is van opleiding historicus en heeft tot voor kort geen politieke ervaring; hij werkte bij het Museum van de Tweede Wereldoorlog en het Instituut voor Nationale Herdenking. Tijdens zijn campagne benadrukte hij nationaal behoud, christelijke tradities, en verzet tegen Europese wetgeving zoals het migratiepact en de Green Deal. Ook sprak hij een duidelijke voorkeur uit voor samenwerking met de VS, met openlijke steun van Donald Trump. De verwachting is dan ook dat hij de meer Europees georienteerde regering van premier Donald Tusk het (nog) lastig(er) gaat maken bij het voeren van een enigzins progressief beleid.
De verkiezingen werden gekenmerkt door polarisatie. Nawrocki voerde een krachtige campagne tegen “de LHBTI-ideologie” en stemde af op een traditiegetrouw, christelijk kiespubliek. Hij benadrukte dat hij nooit zal toestaan dat kinderen met het syndroom van Down worden geaborteerd, en wees elke wetswijziging voor partnerschappen van gelijk geslacht af. Amnesty International en andere organisaties uiten zorgen over zijn opvattingen over mensenrechten en discriminatie van minderheden.
Nawrocki’s verleden is omstreden: er doken verhalen op over dubieuze vastgoeddeals, vermeende betrokkenheid bij een netwerk rond prostitutie in zijn studententijd, en een episode als voetbalhooligan – aantijgingen die hij ontkent en als laster bestempelt. Zijn imago stoelt op kracht en viriliteit; hij profileert zich als een “sterke president voor moeilijke tijden”.
De overwinning van Nawrocki betekent een duidelijke ruk naar rechts in het Poolse politieke landschap en kan leiden tot verdere spanningen met de EU, vooral rond mensenrechten en de Rechtsstaat
Afbeelding Autorstwa Mikołaj Bujak via Wikipedia
